Happy birthday to you, happy birthday to you… :D No cóż, śpiewać Ci nie będę, bo talentu niestety nie mam, ale napisać mogę xD Ai, to notka dla Ciebie specjalnie z okazji Twoich… xx urodzin ;p Pomysłu niestety brakowało, za co Cię tak bardzo, bardzo przepraszam… Ale liczą się chęci, co? Wynagrodzeniem za brak jakiegokolwiek „prezentu” tutaj, na blogu, będzie duuuuużo Junjiego xD Mam nadzieję, że Ci się spodoba i choć w małym stopniu sprawi Ci to radość :)

Wiiięęcc.. Tutaj będą życzenia xD Powtórzę się trochę z porannego smsa, ale co tam:D

Chciałabym życzyć Ci z całego mojego serca dużo szczęścia, radości, zdrowia, pomyślności, miłości i przede wszystkim uśmiechu. Żebyś miała wspaniałych przyjaciół, którym na Tobie zależy. Żebyś znalazła tego jedynego ukochanego, nie zmieniając go co drugi dzień xDDD Żebyś mi się pod żadnym pozorem nie próbowała zmieniać, no może oprócz jednej rzeczy, Ty wiesz czego. Żebyś nigdy, przenigdy nie płakała i nie była smutna. No i życzę Ci spełnienia wszystkich marzeń, łącznie z małżeństwem z Junem ofc. Nie wiem co tu jeszcze napisać.. więc po prostu.. Wszystkiego co najlepsze! <333

Kocham Cię! :D <333

No, to teraz przechodzimy do tej Junowej wersji notki ;p

Bo nie ma to jak mokry Junji...xD

'Aikee, I'm waiting for you...'

To zdjęcie mi się strasznie spodobało, nie wiem czemu ;p <3

To zdjęcie to ja kocham i musiało się tu znaleźć. *____* <333

To są róże dla Ciebie, Ai. Junjiś zdobył się na gest i zakupił je xDD

On tu tak ślicznie wygląda <3

PS. Oczywiście jutro dostaniesz ten lepszy prezent, ale to musisz poczekać niestety xD Jeszcze raz wszystkiego najlepszego, Słonko <33

Notka specjalna na okazję specjalną :D A mianowicie urodziny naszej kochanej KAT-TUNoholiczki. Szczerze mówiąc, nie miałam co wymyślić, totalnie brakowało mi pomysłów. Cóż, może to dlatego, że nie mam jakiegoś specjalnego talentu, którym mogłabym zaszpanować i przygotować coś wyjątkowego.  Dlatego przygotowałam coś takiego… właściwie nawet nie wiem jak to nazwać. Może przepowiednia przyszłości? ;p No, ale mam nadzieję, że Tobie, Wiedźmo się spodoba chociaż troszeczkę.

Późnym wieczorem zamyślona blondynka wracała wolnym krokiem do domu. W uszach miała słuchawki, a pod nosem nuciła sobie utwór swojego ulubionego zespołu. Idąc tak zapomniała o rzeczywistości, a jej myśli wypełnione były tylko muzyką. Nagle usłyszała czyjś zniecierpliwiony krzyk. Obróciła się i obok siebie zobaczyła duży samochód, a w nim mężczyznę w ciemnych okularach, krzyczącego coś do niej. Szybkim ruchem wyjęła słuchawki z uszu.

-No, nareszcie! Może łaskawie wyjmuj słuchawki z uszu jak idziesz przez ulicę, bo ktoś mógłby potrzebować pomocy, a Ty… -krzyczał do niej rozgorączkowany mężczyzna. Nagle usłyszała drugi głos, uspokajający kierowcę samochodu. Głos, który bardzo dobrze kojarzyła. Głos jej idola… Ale przecież niemożliwe było, by Japończyk siedział w samochodzie w Polsce. I to taki Japończyk… On nawet nie wiedział, gdzie leży Polska, a co dopiero, żeby do niej przyjeżdżać. Dziewczyna zaśmiała się z siebie i swoich myśli, nie słuchając już kompletnie krzyków kierowcy. Nagle z samochodu wyszedł pasażer i podszedł do niej.

-Przepraszam, my tylko chcieliśmy zapytać jak możemy dostać się do najbliższego supermarketu. –Powiedział spokojnym głosem, uśmiechając się do niej przyjaźnie. Blondynka otworzyła szeroko oczy ze zdziwieniem patrząc na chłopaka. To był jej idol. To był jej Kame!

-C-cały czas prosto. –Zająknęła się wciąż patrząc na bruneta szeroko otwartymi oczami.

-Dziękuję. –Chłopak uśmiechnął się i puścił jej oczko. –Tak w ogóle, to Kame jestem.

-W-wiedźma.. eee.. to znaczy Marta. –Odpowiedziała dziewczyna w myślach ubolewając nad swoją nieśmiałością.

-To… Do zobaczenia kiedyś tam. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. –Głos Kazuyi zagłuszony został przez krzyki zniecierpliwionego chłopaka w samochodzie. Kame szybko wsiadł do auta i odjechali. Wiedźma westchnęła i pokręciła głową z niedowierzaniem. „To musiał być sen…” – pomyślała i ruszyła dalej przed siebie, myśląc o tym co ją przed chwilą spotkało. Przy supermarkecie zatrzymała się i z ciekawości postanowiła wejść do środka. Otworzyła drzwi i ledwo uniknęła zderzenia… z Kamenashim! Chłopak zaśmiał się głośno widząc znajomą osobę. Wiedźma spłonęła rumieńcem, a głosik w jej głowie krzyczał z radości.

-Wiedziałem, że jeszcze się spotkamy. –Zaśmiał się wesoło Kame, patrząc na dziewczynę.

-Tak.. To musi być przeznaczenie. –Odrzekła pewnie Wiedźma, tym razem zaskoczona swoją śmiałością. W odpowiedzi brunet tylko się uśmiechnął. Przez sekundę patrzyli sobie w oczy, a po chwili Kame zapisywał już w telefonie numer dziewczyny.

I tak zaczęła się ich znajomość…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

10 lat później…

Wiedźma siedziała na kanapie z kubkiem herbaty w ręku, trzymając na kolanach album ze zdjęciami. Obok niej siedział średniego wzrostu brunet, patrząc z uśmiechem na kolorowe fotografie.

-A pamiętasz, jak się poznaliśmy? Zapytałem Cię o drogę do supermarketu. –Kame zamknął oczy i oparł o kanapę uśmiechając się do swoich myśli.

-Jasne, że pamiętam. A później znów w supermarkecie. –Odrzekła Wiedźma, kładąc głowę na jego ramieniu.

-Wiesz… To chyba naprawdę było przeznaczenie. To musiało być przeznaczenie. Inaczej nie siedziałbym teraz tutaj z Tobą. –pokiwał głową Kazuya głaskając dziewczynę z czułością po włosach.

-Cóż, los w końcu musiał nas połączyć.

-I za to mu dziękuję. Za to, że pozwolił mi poznać kogoś tak wspaniałego jak Ty. Że mogłem znaleźć osobę, którą pokocham nad życie. –Spojrzał jej w oczy i delikatnie pocałował w usta. –Kocham Cię.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Krótkie, wiem. Ale naprawdę nie miałam Weny, która swoją drogą ostatnio często mnie opuszcza. Przepraszam, że takie krótkie, bez ładu i składu, dziwne i głupie… Gomen ne.~

PS. ~ ubolewając nad swoją nieśmiałością < — To zdanie było specjalne, gdyż, jak mi to zawsze powtarzasz jesteś „aspołeczną, nieśmiałą osobą bojącą się ludzi” xD

A teraz życzenia.

Droga Wiedźmo. Chcę Ci życzyć wszystkiego co najlepsze. Żebyś spełniła wszystkie swoje marzenia, które trzymasz głęboko w sercu. Życzę Ci dużo zdrowia, bo to najważniejsze. Żebyś była szczęśliwą osobą i nigdy nie zaznała smutku. A jeśli miałabyś płakać to tylko ze szczęścia. Życzę Ci również duuuuużo miłości, takiej prawdziwej, romantycznej miłości jak w dramach xD Żebyś kiedyś spotkała Kame, bo nie wyobrażam sobie, żebyś mogła go nie spotkać xD Nie wiem dlaczego, ale według mnie jesteś dla niego po prostu stworzona. I jak zawsze wszystkim życzę, chciałabym, żebyś się nie zmieniała i zawsze była taka jaka jesteś, bo to bardzo ważne, by nie udawać kogoś innego. A taka jaką jesteś Cię poznałam i właśnie taką Cię kocham. I tak na koniec moje skromne życzenie, bym mogła kiedyś Cię spotkać i tak naprawdę poznać. Sto lat! <3

Otanjoubi Omedetou! <3

Musiałam dać to zdjęcie xD Czapeczka *____*

Yo ^^ Kae miała tą notkę zacząć pisać już kilka dni temu, ale a) złapałam takiego lenia, że nic mi się nie chciało >< b) nie miałam w ogóle weny, co by tu napisać. No ale w końcu wzięłam się do roboty i notka powstała. Może niezbyt ambitna,bo urodzinowa, ale jest. Następna będzie jak skończę którąś z dram. Btw, już nigdy nie zacznę kilku dram naraz -.- Nie dość, że gubię się w tym co się w której dramce dzieje, to jeszcze nie potrafię oglądać „równocześnie”, bo wciągnę się w jedną i nie potrafię przejść do drugiej ;p No, ale cóż. Skończę te i od teraz oglądam dramy normalnie, po jednej. No, a teraz notka. Życzenia będą na dole, ale tutaj takie małe, skromne Wszystkiego Najlepszego ;*

Kompletnie nie wiedziałam co Ci przygotować. Pierwszym pomysłem było tłumaczenie czegoś Uedowego, drugim napisy do jakiegoś koncertu, a wreszcie trzecim to, co tu dostaniesz. Szczerze mówiąc, po prostu byłam zbyt leniwa na przetłumaczenie czegokolwiek, za co Cię przepraszam. A po drugie pomyślałam, że skoro Kaka dostała translację, to dla Ciebie trzeba wymyślić coś innego. No i jest. Mam nadzieję, że się spodoba, bo namęczyłam się, żeby to zrobić, szczególnie, że codziennie musiałam patrzeć na osobę, której nie znoszę ;p Miłego oglądania ^^

[I tutaj powinien być link, ale za nic mi się nie chce uploadnąć, więc przepraszam. Wyślę Ci mój prezent na pocztę/gg. Wybacz... <3]

A teraz życzenia.

Więc, Kochanie, Tobie życzę wszystkiego naj, naj, najlepszego, żebyś zawsze była taka uśmiechnięta i zacieszona jaka jesteś, bo ja Cię taką kocham ^^ Spełnienia wszystkich najskrytszych, a nawet tych najgłupszych i najbardziej niedorzecznych marzeń, no i przede wszystkim żebyś wyjechała do swojej wymarzonej Japonii i poznała swojego Tatsusia xD A jak nie, to poznaj swoją Polską wersję Uedy, którego będziesz kochać jeszcze bardziej z wzajemnością. I oczywiście masz mi się nigdy, przenigdy nie zmieniać, bo ja i Uepi Cię kochać przestaniemy ;p Bo bez takiej Ciebie nie da się żyć <3 I zapamiętaj na wieczność, że kocham Cię tak bardzo, bardzo mocno ;* Nie mogę nic więcej twórczego wymyślić, więc życzę Ci jeszcze żebyś za 10 dni pojechała na konwent, o co będę się modlić, a wiesz dobrze, że moje modły działają cuda ;D Otanjoubi Omedetou <3333

Serduszka dla Ciebie od Tatsusia ^^

Róże też dla Ciebie. Od Twojego Romeo ~

Heeeej ^^ Słoneczko świeci, wietrzyk lekko powiewa, a Kae sobie siedzi na huśtawce z laptopem w ręce i koktajlem obok siebie i pisze notkę. Taaa, chciałoby się. Tan na prawdę za oknem pada deszcz, wieje wiatr, a ja siedzę w pokoju pod kołderką i piszę notkę. A, że nie miałam żadnego pomysłu, to pod wpływem impulsu wymyśliłam sobie Top Ten japońskich panów. No i, również pod wpływem impulsu tych oto panów zapisałam od 10 do 1 i notkę stworzyłam ;p A tak serio.  Tak z mojego życia wzięte to niedawno skończyłam oglądać Dream High i muszę powiedzieć, że jestem tą dramą wręcz oczarowana ^^ Nie wiem jak inni, ale zakochałam się w niej i to bardzo xD *Nie ma to jak zakochać się w dramie XD* No, ale już kończę wstęp, bo nie dość że zanudzam, to jeszcze mówię tak bez sensu, że… -.- Zapraszam do czytania ;]

10. Shun Oguri

Ogurek! <3 Chyba nikt mi nie powie, że jego nie da się nie lubić. Pierwszą dramą, w jakiej go widziałam było Hana Yori Dango, gdzie ewidentnie mnie oczarował. A jaki był mój szok i zdziwienie, gdy na końcu udzielał ślubu młodej parze xD W każdym bądź razie uwielbiam go i to bardzo. Nawet gdy jest dziesiąty, to z Top 10 nigdy, przenigdy go nie wyrzucę, zgrzeszyłabym ;p

9. Kamenashi Kazuya

Z niego to ja uwielbiam żartować, szczególnie w obecności pewnej osoby (For You, Nati xD). Nie, żebym go nie lubiła. Lubię go, ba nawet bardzo, ale on jest taki… dziewczęcy? No, może nie, bo teraz wygląda bardziej męsko, ale dla mnie on będzie się kojarzyć z taką damską urodą ;p Może to po przeczytaniu niektórych fanficków o nim, jako o geju (xD), ale tak jest i nic na to nie poradzę. Mimo wszystko bardzo go lubię i zawsze tak zostanie ;] Jak słyszę jego głos, to już mi się lepiej robi <3 W dodatku on ma taki kompletnie inny głos jak mówi, a jak śpiewa. Rozumiem, żeby się trochę różniły, ale on ma dużo inny, przynajmniej ja tak słyszę ;p

8. Yamashita Tomohisa

Jego pierwszego z NEWSów pokochałam i to jemu zawdzięczam poznanie tej grupy. Poza tym każda drama, w której go widziałam mi się podobała i to głównie za jego sprawą ;] Należą się mu wielkie brawa za wszystko (no, może oprócz głosu, bo za nim nie przepadam ;p) Poza tym, jak oglądałam świąteczny SC i usłyszałam jego list do Akanishiego + jego wymarzone święta to ach, och i w ogóle xD

7. Ikuta Toma

Za jego rolę w Hana Kimi jako Nakatsu <3 Normalnie powinnam uwielbiać w tej dramie Sano ale nie. Kae zakochała się w Nakatsu bezgranicznie xD Później widziałam go w Akihabara@deep to znów bum. Zakochałam się w jego postaci. Jego się naprawdę nie da nie lubić, a ludzi, którzy za nim nie przepadają nie rozumiem i nigdy chyba nie zrozumiem ;p

6. Nakamaru Yuichi

Ostatnio zastanawiałam się, czy teraz w pięcioosobowym składzie KT najbardziej lubię jego, czy Junno. Wygrał co prawda Taguchi, ale teraz przez to wszystko zaczęłam Maru coraz bardziej uwielbiać. I pomyśleć, że on na samym początku to był „Ten, co się Kae nie podoba”. Jak to można szybko zmienić zdanie xD W ogóle ostatnio słyszałam, że jemu bardzo dobrze idzie śpiewanie na wysokich tonacjach, co mnie jeszcze bardziej do neigo przekonało. No i teraz, jak się okazuje, jest moim drugim ulubionym członkiem 5-osobowego KAT-TUN.

5. Ninomiya Kazunari

Ohh, jak ja bym chciała, żeby on mi zaśpiewał <3 Wyglądem on co prawda nie przyciąga, ale jak go słyszę… To czuję się jak pod wpływem jakichś czarów, albo raczej narkotyku. Taaak, Ninuś to mój narkotyk xDDD Po prostu jak słucham jego Niiji to jestem z niego dumna, że potrafi tak cudownie zaśpiewać.

4. Sho Sakurai

Taki tulaśny misiek xD Przez Aikee kojarzy mi się teraz tylko z tuleniem ;p No, ale któż by nie chciał takiego Misia przytulić, no kto? Co prawda, nie oglądałam z nim jeszcze żadnej dramy/filmu, ale jest moim ulubionym członkiem Araśków, więc na czwóreczkę sobie u mnie zasłużył.

3. Junnosuke Taguchi

Po odejściu Jina mój ulubiony członek KT. Lubię go za jego narcyzowatość i ksiażęcy wyglag w blond włoskach. Oczywiście jego najlepsza rola to bez wątpienia Bidou w YC, a tekst „Bidou dlaczego ty jesteś taki piękny?” zapamiętam na zawsze. Oczywiście ze tańczy niesamowicie to nie ulega wątpliwości, ale to co mi sie w nim najbardziej podoba to uśmiech. To takie słońce przez 24h.

2. Shigeaki Kato

Moje słoneczko <3 Ulubieńcy z NEWSów zmieniali mi się trzy razy, ale w końcu trafiło na Shige. I chyba tak szybko ta faza na niego nie minie ;p Jak tak na niego patrzę, to widzę, że on jest naprawdę, naprawdę przystojny xD Poza tym bardzo spodobał mi się jego głos. Tak się trochę wyróżnia z tlumu ;D

1. Jin Akanishi

Moje najukochańsze kochanie <333333 Pierwsza i największa japońska miłość. I pierwszy Japończyk, którego rozpoznawałam od razu. W KAT-TUN to był skarb i jest matoł, że ich zostawił -.- No, ale już mu wybaczyłam. Na początku wściekałam się na niego, na przemian z płaczem, ale teraz już nie mam mu tego za złe. Chciał chłopak zacząć karierę solową, to zaczął. Niech teraz będzie jak najlepszy i sobie radzi w tej Ameryce. A ja trzymam za niego kciuki. Tylko, żeby mnie nie zdradzał z jakąś Amerykanką, bo… xDDD Poza tym jego głos <3 Słuchając piosenek KT zawsze najbardziej wsłuchiwałam się w jego śpiew, a słysząc jego solówki to już w ogóle szalałam ;p Co do jego roli, to oczywiście kocham każdą, ale najbardziej zachwyciła mnie chyba jego postać w BANDAGE. Pomijając fakt, iż zawsze wyglądał tam jakby był naćpany (xD) to bez wątpienia była jego najlepsza rola. No i on już chyba zawsze będzie dla mnie cudownie śpiewającym gościem w kapturze ;p

Notka dedykowana dla Kaki ze specjalnej okazji, a mianowicie jej urodzin. Tłumaczenie piosenki, z resztą chyba wiesz jakiej ;p Przetłumaczyłam to oczywiście z przekładu angielskiego, no bo… japoński to nie ta bajka ;p Wszystko, co powinnam napisałam niżej, więc zapraszam do czytania, szczególnie Ciebie, Skarbie <3 Mam nadzieję, że się spodoba ^^

TEKST:

Junnosuke Taguchi

Natsu no Basho

Taiyou kara todoku It’s callin’ atsui karada wo hiyasu koori
Natsu wo sagashita Oh
Senaka ni hiyake no ato mitsukete boku wa sotto hitori hohoemu nda

I knew it all along tobidashitai yo ima sugu ni
Everything right here kono tobira hiraite

Takai BIRU wo nukete tadoritsuita natsu no basho
Hikari ga tashika ni soba ni aru

Hizashi abite ase nugutte natsu wo kanjita
Suna wo kamu you na nigai omoide no ano hi kara boku mo nigenai yo

I knew it all along yobidashitai yo ima kimi wo
Everything right here sono ryoute nobashite

Takai BIRU wo nukete tadoritsuita natsu no basho
Hikari ga tashika ni soba ni aru
Kizukarezu ni namida nagashite mo
Kono umi wa miteru yo fumidashita kimi no tsuyosa wo

Kakikake no techou tojite mita
Ima sugu dekakeyou nakama ga matsu basho made (GURANDO he)
Yume wo katariau suna ni egaki nagara
Mirai no bokura wa zettai habataku yo

Kaze ga yume wo hakobu natsu no omoi nosete
Kuyashi namida ni mo imi wa aru
Tsurai toki wa itsumo omoidasu yo natsu no basho
Ki ga tsukeba soko ni kagayaki ga

Takai BIRU wo nukete tadoritsuita natsu no basho
Hikari ga tashika ni soba ni aru
Kizukarezu ni namida nagashite mo
Kono umi wa miteru yo fumidashita kim? no tsuyosa wo

TŁUMACZENIE:

Junnosuke Taguchi

Letnie miejsce

Sięgnąłem słońca, ono mnie woła, ten lód ochładza gorące ciało

Szukałem lata

Znalazłem go za swoimi plecami, cicho uśmiechając się do siebie

Wiedziałem, że przez cały czas, chcę latać, teraz

Wszystko tutaj, otwórzmy te drzwi

Lot pomiędzy tymi wysokimi budynkami, dosięgłem tego, naszego letniego miejsca

Światło na pewno będzie tutaj

Kąpiel w słońcu, przecieranie potu, czułem lato

Ze wspomnieniami tamtego dnia, gorzkimi jak gryzienie piasku, nie ucieknę od tego

Wiedziałem, że przez cały czas chcę Cię zawołać, teraz

Wszystko tutaj, wyciągnijmy ramiona

Lot pomiędzy tymi wysokimi budynkami, dosięgłem tego, naszego letniego miejsca

Światło na pewno będzie tutaj

Nawet jeśli uronisz łzy, nie pozwalając im być zauważonym

To morze będzie patrzeć, znalazłeś siłę, by iść naprzód

Starałem się zamknąć w połowie skończony zeszyt

Zostawmy go teraz! Dla miejsca, gdzie czekają przyjaciele (dla tej ziemi)

Mówienie o naszych marzeniach, podczas śledzenia ich na piasku

Nasza przyszłość zostanie skreślona

Wiatr zaniesie nasze marzenia, zbierając wspomnienia z naszego lata

Nawet te łzy, których żałujesz mają znaczenie

W trudnych chwilach zawsze będę pamiętał o naszym letnim miejscu

Niezauważenie, tam jest światło

Lot pomiędzy tymi wysokimi budynkami, dosięgłem tego, naszego letniego miejsca

Światło na pewno będzie tutaj

Nawet jeśli uronisz łzy, nie pozwalając im być zauważonym

To morze będzie patrzeć, znalazłeś siłę, by iść naprzód

Proszę bardzo ^^ Piosenka Taguchiego, bo.. bo to Twój Książe no ;p A teraz życzenia.

Słońce, życzę Ci wszystkiego co najlepsze, spełnienia wszystkich najskrytszych marzeń, szczęścia i w ogóle wszystkiego naj~! Żebyś pojechała do Japonii, żebyś spotkała Księcia i żyła z nim długo i szczęśliwie. A jak nie, to żebyś znalazła sobie jakiegoś Księciowatego przystojnego Polaka i z nim żyła długo i szczęśliwie ;] I pamiętaj. „Nawet te łzy, których żałujesz mają znaczenie!” To śpiewa Ci Twój Książe, więc lepiej się go posłuchaj ;p Nawet jeśli będziesz smutna, nawet jeśli stanie się coś złego, zawsze znajdź siłę by iść dalej naprzód i nigdy, przenigdy się nie poddawaj! No i żeby Twoje lato (ale nie tylko ;p) było tak udane, jak w piosence ^^ Żebyś się nigdy nie zmieniała, zawsze pozostała taka jaka jesteś i taka, jaką Cię kocham. Bądź zawsze uśmiechnięta i jeśli już będziesz płakać, to tylko ze szczęścia. I pamiętaj na zawsze… że ja i Junno Cię kochamy xD <333333 Dostaniesz jeszcze inny prezent, ale to na imprezie już ;p

PS. Ty nawet nie wiesz, jak długo szukałam odpowiednich zdjęć xD

Junno własnymi siłami upiekł dla Ciebie taki piękny tort ^^ I jeszcze tak słodko się do Ciebie uśmiecha.

„Kwiaty dla mojej Księżniczki!”

A teraz prezent właściwy. Widzisz, masz małego pieska xD Nazwij go Junno, będzie fajnie ;p

Teraz jeszcze tylko taki mały dowód miłości, czyli uśmiech i serduszko <3 Patrz, jak on Cię kocha xD

OTANJOUBI OMEDETOU SHIGE!

Dziś (co prawda w Japonii już nie świętuje, ale my świętujemy ;p), oprócz Kaki, świętuje Shigeaki Kato. A, że to mój ulubiony członek NEWSa jest to i dla niego też życzenia mam, choć i tak wiadomo, że nigdy się o tym nie dowie ;p Więc, Shige, życzę Ci spełnienia wszystkich marzeń, jakie tylko w swojej główce posiadasz, żeby wszystko dobrze Ci się układało, żebyś był takim wesołym mężczyzną i nie płakał, bo w końcu „chłopaki, ooo, nie płaczą, ooo ” xD I w ogóle wszystkiego najlepszego Ci życzę, żebyś zawsze był taki jaki jesteś ^^

Yay, druga notka w ciągu tego samego dnia xD Ta zdecydowanie bardziej dotyczy Jina, którego urodziny są dzisiaj ;p Życzenia dla niego *taaaa, życzenia xD* napisałam w tamtej notce więc jak coś to czytać tam ;p A teraz pierwsze wrażenie z pierwszego odcinka drugiej serii Gokusena. Notka pisana razem z Aikee, bo z nią to oglądam xD W sumie nie mam co więcej pisać, więc zapraszam do czytania.

Streszczenie:

Po zamknięciu liceum Shirokin, Kumiko zaczyna pracować w przedszkolu. Pewnego dnia przypadkowo dostaje ofertę pracy w liceum Kurogin. Gdy zostaje uświadomiona, że zawód przedszkolanki nie jest dla niej, zgadza się zostać nauczycielką w owej szkole. Jednakże okazuje się, że nawet w szkole, która z pozoru słynie z samych inteligentnych uczniów, znajdzie się klasa łobuzów. Właśnie takiej klasy wychowawczynią zostaje Kumiko.

Myślę, myślę…:

PS. Tym kolorem będę pisać ja, Aikee, a tym Kaeiko.

PS2. Można się spodziewać lekkich spoilerów…^^

• Bohaterzy: Mimo że początkowo najbardziej wyczekiwałam tylko Hayato (i oczywiście to na jego widok krzyczałam najbardziej), to były też inne postacie, które miło mi się oglądało w tym pierwszym odcinku (i to nic, że wiedziałam, iż miło mi się ich będzie oglądało jeszcze zanim to zaczęłam..xD nie ukrywam, że bohaterów to ja lubię z początku głównie za to, kto ich gra). Hayato jest tutaj moim idealnym Shin’em z pierwszej części. Ta obojętność, chłód i wrodzony charakterek szefa xD Uwielbiam scenkę, kiedy on kopie w ławkę, a potem idzie następny i kopiuje jego zachowanie ;D Jedynie od mojego Shin’a różni się tym, iż Sawada dłużej nie mógł się do Kumiko przekonać. Hayato co prawda nie od razu pada jej do stóp, ale już w pierwszym odcinku przejawia jakiś szacunek do niej (kiedy posłusznie siada w ławce przez jej rozkaz). Za to Ryu jest po prostu świetny xD Sprawnie wykorzystał naiwność swojej wychowawczyni. W sumie na niego to nawet nie potrafiłam być zła XD Po prostu to wina Yamaguchi-sensei, że się od razu nie domyśliła… A poza tym potem tak słodko naprawia swój błąd…;)) Keita (którego grał mój słodki Koike ;]) był takim wrażliwym słodziakiem.^_^ Ale o nim może więcej napiszę w podpunkcie „obsada”… Jeszcze Kumusia bym opisała xD Przy tym epizodzie w końcu stwierdziłam, iż tak go lubię za ten respekt do Kumiko, że nie byłabym niezadowolona mając go jako chłopaka XDD No i fajnie zobaczyć znajomą postać ;] Ogółem to czasem byłam wkurzona na wszystkich za tą chamskość i agresywność -.- No ale wierzę w to, że potem się zmienią.^^

Skończyła się sensowna część, teraz czas na część moją, czyli tą kompletnie bezsensowną xD No więc. Hayato ^_____^ Jak go zobaczyłam, to zaczęłam krzyczeć xD To ogólnie jest mój numer jeden w tej dramie, z resztą z wiadomych powodów ;p Ale postaram się nie pisać tylko o nim ;p No, ale od niego zacznę. To jest taka kopia Shin’a z Gokusena 1. I mu to zdecydowanie pasuje. Taki agresywny, obojętny na wszystko i wszystkich, a przy tym taki kochany <3 Normalnie zakochałam się w tej postaci (i to o dziwo nie tylko dlatego, że Jin go gra xD) I to, że on tak bosko nimi „szefuje”. I pomimo tej jego powierzchownej agresywności we wnętrzu jego serca kryje się cień wrażliwości, który już w pierwszym odcinku zaczyna się objawiać. Teraz Ryu. Tego gościa tutaj po prostu kocham. No, zaraz po Hayato, ale i tak kocham. Nawet jak oszukał Kumiko to nadal mi się podobał. Na niego wtedy nie da się po prostu złościć, przynajmniej w moim wypadku tak było. Poza tym później przyszedł i obiecał oddać pieniądze, które wydał, więc jeśli już ktoś się na niego zezłości to tutaj się mu wybacza ;p Jak go bili, to aż uciszałam Aikee, bo chciałam to oglądać xD Gdybym była sama to albo bym wtedy płakała, albo krzyczała na tych debili, którzy go bili. I jakie kochane było to jak on później wrócił do szkoły. I ta jego słodka, poważna minka na początku <3 Idzie się zakochać xD Następnie Kuma. O nim napiszę tylko tyle, że po zachwycaniu się Ai jaki on fajny jest, to jak go widziałam to mówiłam „Ai, Twój chłopak!” i momentalnie zaczynałam się śmiać. Taka pozytywna, kochana postać w tej dramie. Jeszcze mi Keita został z takich postaci, które chcę opisać. Keita… On to taki słodki jest, że aż szok xD Jak patrzył tym swoim ślicznym wzrokiem na Kumiko to normalnie musiałam się nim pozachwycać xD On jest taką wrażliwym i ogólnie słodkim bohaterem… ^^

• Obsada/Aktorzy: Właściwie nie mam tutaj nic wiele do pisania. Oczywiście Jin Akanishi jak zwykle mi się podoba (on naprawdę umie grać ^^), a nad Kame można się zachwycać godzinami. Potrafi perfekcyjnie dopasować się do każdej roli ;] Ach, ta jego smutna, poważna, żałosna wręcz mina, kiedy wyżala się Kumiko…:D Za to mam wrażenie, że Koike Teppei umieć grać tylko/najlepiej mu wychodzi granie słodziaków xD Jest to już chyba trzecia czy czwarta produkcja z nim w obsadzie, którą oglądam i zarówno trzecia (or czwarta..) produkcja, gdzie gra słodziaka.;p No ale nie ma co marudzić, bo naprawdę jemu to pasuje ;) Teraz wyczekuję jeszcze pojawienia się Hiro (o ile już się nie pojawił, lecz go nie zauważyłam XD) ;]

Po pierwsze, oczywiście Akanishi Jin. Moje cudeńko w tej dramie xD Od rozpoczęcia się odcinka, czekałam, aż go zobaczę. No i jak już go zobaczyłam, to zaczęłam krzyczeć i zachwycać się, że to on ;D No. I w ogóle to nie wyobrażam sobie tej dramy bez niego i tyle. Następnie, Kame. Ja osobiście go lubię, ale nigdy się nim specjalnie nie zachwycałam za to tu… Kochany człek xD Teraz Koike Teppei. On to jest stworzony do roli słodkiego faceta. Gdziekolwiek go widziałam, tam grał właśnie takiego słodziaka ^____^ I ja wcale nie protestuję, niech dalej będzie taki, bo właśnie z taką osobą chciałabym go zawsze kojarzyć ;] No, poza tym to od kiedy widziałam, że w tym gra Hiro Mizushima to po pierwsze się bałam, że go nie zauważyłam a już się pojawił, a po drugie, jak już zrozumiałam, że jego na pewno bym nie przeoczyła to zaczęłam go z niecierpliwością wyczekiwać ;p

• Muzyka: Cóż tu wiele mówić… Kiedy tylko usłyszałam w tle Kizunę, zaczęłam piszczeć i dostałam zacieszu ^_^ I w sumie nic więcej nie mam do powiedzenia, przynajmniej nie teraz.;p Nie słyszałam tam w sumie żadnej innej piosenki tak naprawdę xD

Już to kiedyś gdzieś pisałam/mówiłam, ale powtórzę i tu. Kocham Kamenashiego za Kizunę. To jest taka piękna piosenka… Ahhh. Nic tylko śpiewać razem z nim, o ile zna się tekst xD Więcej się nie wypowiem, bo po pierwszym odcinku nie kojarzę żadnego innego utworu ;p

• Gatunek: Tego podpunktu chyba w ogóle nie powinno tu być, bowiem po pierwszym odcinku trudno stwierdzić, czy drama naprawdę jest tym, pod co ją podpinają xd No ale w przypadku Gokusena mogę być pewna, że będzie to typowo szkolna seria. A skoro już mowa o samym serialu – druga część to niestety duża kopia jedynki :/ Są nawet te same wątki, tylko pojawiają się w innym czasie i różnią się szczegółami (przykładowo: w pierwszej części był w klasie chłopak, który nie chodził do szkoły i wszyscy o nim zapomnieli; w dwójce był Ryu, który nie chodził do szkoły; oczywiście obojgu Kumiko postanowiła ‘pomóc’…). Jednakże mam wielką nadzieję, że później drama zacznie iść innym tokiem niż poprzednia część.;p

No tutaj to napiszę naprawdę mało xD Typowo szkolna drama z typowo szkolnymi wątkami ^___^ Się rozpisałam xD

• Plusy i minusy: *tu napiszemy wspólnie, bowiem mamy te same opinie* zalety to zdecydowanie wszystko, a poza tym wszystkim jest tylko jeden dotychczasowy minus – to, że jest to póki co kopia jedyneczki… ech, cóż.. <chociaż nie miałabym nic przeciwko, gdyby i teraz Kumiko odwiedziła mieszkanie pewnego chłopca, zapewne teraz wypadłoby na Hayato :D>.. no i tyle: bye bye <3 *macha w geście pożegnania XD*

Wszystkiego najlepszego ~ Otanjobi Omedetou ~ Happy Birthday

Hej ;] Notka specjalnie na dzisiaj, no bo w końcu dziś ważną datę mamy. Kto wie jaką? Urodziny Akanishi Jin’a. Co prawda napewno tego nie przeczyta, a co dopiero zrozumie, ale cóż. Notkę wstawiam tak, czy tak. Tak więc za Akanishiego trzymamy kciuki, żeby mu się w tej Ameryce powodziło i żeby mu woda sodowa do głowy nie uderzyła ^^ Notka co prawda nie dotyczy jego, ale nie miałam pomysłu na nic innego, więc… No cóż, Akanishi musi się obejść bez notki o nim ;D W ogóle to recenzję dedykuję Alex i Harumi za te ich boskie komentarze przy tłumaczeniu xD Dziewczyny, jesteście the best ^^

O czym?: Czterech siedemnastolatków, Asai Shouhei, Iwasaki Kengo, Udagawa Hayato i Enami Kouji jako ostatni w szkole są prawiczkami. Postanowili, że w czasie tego lata to zmienią. Nagle znikąd zjawia się ich dawna przyjaciółka z dzieciństwa, Oowada Chie, która jednak nie jest taka, jaką ją zapamiętali. Przez te wakacje chłopcy przeżywają miłości, poddają próbie ich przyjaźń, stają się też mądrzejsi i dojrzalsi.

Przemyślenia: Wiem, że opis krótki i bez sensu, ale nie miałam Weny na dłuższy. No, przemyślenia troszkę dłuższe będą. Zacznę od tego, że w ogóle tą dramę oglądnęłam dlatego, że miałam fazę na Nino, zobaczyłam, że mam ją na dysku całą i włączyłam ;p No i mnie wciągnęło. Po pierwsze, obsada. No cudo. Najlepsza obsada, jaką możnaby sobie wymarzyć. Nino, YamaPi, Narimisiek i Ogurek. Ahhh, jest się nad czym pozachwycać. Jeśliby już ktoś szczególnie nie miał ochoty na komedię, czy też nie spodobałaby mu się fabuła (choć fabuła boska jest xD) to warto oglądać ze względu na obsadę. Poza tym panowie grają tam takich słodkich, kochanych głupków <3 Może pozachwycam się bohaterami po kolei. Pierwszy Shouhei (Kazunari Ninomiya). To taki z lekka dziwny, ale na swój sposób słodki człowieczek. Ogólnie jest taki miły, przyjacielski i nie lubi ranić innych. Gdy zakochuje się w nim Chie, on boi się narażać przyjaźń z KenKenem, który ją kocha. Rezygnuje z miłości, którą skrycie, w sercu darzy Chie, choć dochodzi to do niego wg. mnie zbyt późno. No i jak reszta jest niewyżyty seksualnie (xDDDDD), aczkolwiek później się zmienia. Teraz KenKen (Tomohisa Yamashita). To jest boski gość xD Trochę nieśmiały w stosunku do dziewczyn, najmądrzejszy z całej czwórki. Z początku ma dziewczynę, jednak ta z nim zrywa. Później mocno zakochuje się w Chie, ta jednak kocha Shou. Ogólnie to w calej dramce zachwycałam się głównie nim xD Później Udayan (Narimiya Hiroki). Bohater dramy xD Pełen energii, wiecznie zacieszony chłopak. No, jak on tak się zacieszał z wszystkiego, to się nie dało nie uśmiechać, normalnie nie dało. W ogóle to on się tam tak bosko-dziwnie ubierał, ale to szczegół taki xD On to w sumie tylko czekał na okazję, żeby jakąś laskę poderwać, chociaż średnio mu to wszystko wychodziło. No, dla mnie to było w ogóle arcydzieło w tej dramie. Teraz Kou-kun (Oguri Shun). Zakochany w… piłce nożnej. Nie potrafi rozmawiać z dziewczynami, choć wiele się w nim podkochuje. Ogólnie taki sportowy człek. No i w końcu to Ogurek jest, więc to następny argument „za” xD Przy okazji muszę wspomnieć, że jak ten gość od warzywek, chyba w drugim odcinku, zaczął gadać „Gdyby bakłażan był mamą, to ogórek byłby tatą” czy jakoś tak to myślałam, że tam padnę i nie wstanę xD W ogóle to Ogurka kocham we wszystkich rolach, a w tej to już szczególnie, więc nie ma co się rozpisywać. No i w końcu Chie (Suzuki Anne). Ludzie, wy nawet nie wiecie, jak ona mnie na początku wkurzała -.- Wszystko im psuła i jeszcze jak się na początku do biednego, nic niewiedzącego Shou-chana wtuliła -.- No, ale później była już trochę bardziej do zniesienia, przynajmniej dla mnie. No, najpierw ją lubiłam, później nie. No i to by na tyle chyba było. Także ten. Polecam dramkę wszystkim, szczególnie ludziom chcącym się pośmiać no i powgapiać w przystojniaków ^^

Hej ;] Jestem teraz na tygodniowym wypoczynku w Bieszczadach. Pogoda niby miała być ładna, a cały czas pada… ;/ Jednak mimo to i tak się świetnie bawię. A są i plusy tegoż deszczu. Otóż można siedzieć w domku na kompie i pisać tą notkę ;D Poza tym no.. co by tu napisać… góry niskie, ale piękne, „Bieszczadzkie morze” to już w ogóle cudowne. Co prawda popływałabym sobie w jeziorze, ale… DESZCZ. No, ale cóż. Jakoś przetrzymam ;p Neta mam to się cieszyć mogę o ;p Co do notki, to jest to moje pierwsze takie prawdziwe tłumaczenie, oczywiście przełożone na polski z translacji angielskiej, bo ja i koreański to jak… brakuje mi porównania xD W każdym bądź razie za nic nie przetłumaczyłabym nic z koreańskiego, więc jest a angielskiego. Ogólnie to strasznie ciężko mi się to tłumaczyło. Spojrzałam na tłumaczenie mojej koleżanki, żeby porównać, ale zgadzało się może kilka słówek. Na szczęście okazało się, że koleżanka jest niezbyt dobra z angielskiego i tlumaczyła to na zasadzie domysłów no i wyszło, jakie wyszło. Moje tłumaczenie też pewnie za dobre nie jest ale niektóre zdania były tak dziwne, że totalnie nie mogłam pojąć jak to na polski przetłumaczyć i napisać ładnie brzmiące po polsku zdanie z tego. No, ale jakieś tam jest. Z resztą, zobaczcie sami.

TEKST:

BIG BANG – Love Song

[T.o.p]
Han yeojaga meoreojyego ga
namjaneunnorae bureujiman
nunmurinaneun geol ibyeoriran

[Daseung]
neol manjil suga eobsneun geol
i know yeah eh
ddeoreojineun nal japajweo hello

[G dragon]
I hate this love song
I hate this love song
I hate this love song
I hate this love song

[taeyang]
| sarang noraega shireo
Dashin an bureuri
neoreul ddeowolliji
anhge ijeul soo itge

[seungri]
I sarang noraega
shireo useumyeo bureuri
Geudaega weropji anhge
jigeum neoyegero nan
ooh ooh ooh ooh ooh

[G-dragon]
Nan duryeoweo isesangeun
imi eobseo dalgwabyeori itneun
neo itneun geu gose deryeogajweo

[daseung]
urineun areumdawat-neunde
you know naege sarangeul
gareuchyeojoon
neo hello

[taeyang]
I hate this love song
I hate this love song
I hate this love song
I hate this love song
i sarang noraega shireo
dashin an bureuri
neoreul ddeowolliji
anhge ijeul soo itge

[seungri]
i sarang noraega shireo
useumyeo bureuri
geudaega weropji anhge jigeum
neoyegeronan
ooh ooh ooh ooh ooh

[t.o.p]
ddaseuhan haet sal ddo
dareun sesang
sseulsseuri choomchuneun galdaebat
pureun eondeok we nan yeojeonhi
geunyewaye motdahandaehwa
amu daedap eobsneun
(daedap eobsneun)
mupyojeong han jeo haneul
hwengureum dweye soomeo itgetji
neon byeoridwaetgetji

[ G dragon]
Let’s go
nun gamko ne soom gyeolreul
neukkeyo nekkumeul kkweo
nae ipgaye beonjin miso jigeum
nan neowa soomeul swiwe
shingana meomchweo (hey)
geunyeowa nal galanohji mara
barama meochweo nege bonaeneun
majimak pyeonji hanjang

[taeyang]
i sarang noraega shireo
dashin an bureuri
neoreul ddeowolliji
anhge ijeul soo itge

[seungri]
i sarang noraega shireo
useumyeo bureuri
geudaega weropji anhge
jigeum neoye geronan

ooh ooh ooh ooh ooh
I hate this love song
ooh ooh ooh I hate this love song yeah
Oh i hate this love song

TŁUMACZENIE (by Kaeiko)

BIG BANG – Miłosna piosenka

Jedna kobieta staje się katastrofą

Mimo, że mężczyzna wciąż śpiewa

Płaczę na myśl o rozpadzie

Nie mogę Cię dotknąć, wiem

Spadam, złap mnie (hello)

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, już nigdy jej nie zaśpiewam

Więc chcę skończyć myśleć o Tobie

Więc chcę w końcu o Tobie zapomnieć

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, będę śpiewał ją z uśmiechem

By wyleczyć swą samotność

Pójdę do Ciebie teraz

Ja…

Boję się, ten świat nie ma sensu

Zabierz mnie tam gdzie jesteś, do miejsca z Księżycem i Gwiazdami

Byliśmy tak piękni, wiesz o tym

Nauczyłaś mnie, co to miłość, hello

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, już nigdy jej nie zaśpiewam

Więc chcę skończyć myśleć o Tobie

Więc chcę w końcu o Tobie zapomnieć

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, będę śpiewał ją z uśmiechem

By wyleczyć swą samotność

Pójdę do Ciebie teraz

Ja…

Ciepłe promienie słońca są z innego świata

Trzcinowe pola tańczą same

Wciąż pozostaję na zielonym wzgórzu

Prowadząc rozmowę, której jeszcze z nią nie skończyłem

Niebo jest bez wyrazu wiary, nie posiada żadnych odpowiedzi

Prawdopodobnie ukrywasz się za chmurami

Prawdopodobnie jesteś gwiazdą

Zamykam oczy i czuję Twój oddech

Śnię o Tobie

Uśmiech rozprzestrzenia się na moich ustach

Teraz oddychasz ze mną

Czasie, proszę, przestań, nie oddzielaj jej i mnie

Wietrze, przestań wiać, to jest mój ostatni list do Ciebie

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, nienawidzę tej miłosnej piosenki

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, już nigdy jej nie zaśpiewam

Więc chcę skończyć myśleć o Tobie

Więc chcę w końcu o Tobie zapomnieć

Nienawidzę tej miłosnej piosenki, będę śpiewał ją z uśmiechem

By wyleczyć swą samotność

Pójdę do Ciebie teraz

Ja…

Ooh, ooh, ooh, ooh, ooh

Nienawidzę tej miłosnej piosenki,

ooh, ooh, ooh, nienawidzę tej miłosnej piosenki, yeah

Ooh, nienawidzę tej miłosnej piosenki…

PS. Nie przetłumaczyłam chyba niektórych wersów, ale nie było ich w translacji angielskiej. Przepraszam.

Ohayo! Tak mnie jakoś naszło na własny fanfick, wzięłam się za niego, napisałam w jeden wieczór no i dodałam. Wybaczycie mi, ne? :P Fanfick taki- se, że tak powiem. Cóż, może nie jestem w tym zbyt dobra, ale kocham pisać, więc… Jeśli macie jakieś uwagi dotyczące opowiadania -piszcie. Jestem otwarta na wszelką krytykę ^___^ Ogólnie fanfick jest krótki, niedopracowany i może nudny, ale dla mnie nie jest najgorzej ;p Tak sobie dodałam na moje urodziny, bo postanowiłam, że dodam coś innego takiego no xD No i w ogóle to dedykuję tą notkę dla Kaki, bo Ty tu masz swojego Księcia i to o Tobie jest w połowie w końcu ;p I to zdjęcie u góry też for You ^___^ Bo Junno jako blondyn jest słodki xD I tylko wtedy mi tego Twojego Księcia przypomina ;p No i jeszcze za to, że z Tobą można całą noc wymyślać ficki, że czasem nam tak fajnie, pozytywnie odwala na punkcie Japońców (czyt. Jina i Junno), za to że tak fajnie planujemy mało realne rzeczy xD I za tą Akanishiową podusię też xD no i w ogóle to Cię kocham <3333

A i jeśli mnie jakoś nakręci i Wena nie zastrajkuje to napiszę drugą część.

-Cholera! –krzyknęłam do siebie, widząc krew na swoim palcu. Super. Nie dość, że w szkole miałam 3 nieudane kartkówki i jeden, także nieudany sprawdzian to jeszcze się przecięłam. Podeszłam pod kran i zalałam rękę zimną wodą. Poczułam pulsujący ból. Wzięłam kanapki, zrobione przed chwilą oraz kubek z herbatą i ruszyłam do mojego pokoju. Dom był pusty. Włączyłam muzykę i słuchałam utworów Akanishiego. Czułam się tak okropnie, że nawet patrzenie na jego buźkę nie poprawiło mi humoru. Nagle usłyszałam donośne pukanie do drzwi.

-Już, już! –krzyknęłam zdenerwowana. Otworzyłam drzwi, a do mojego domu wpadła moja przyjaciółka, Kaka.

-Jin, koncert, Polska!!!! –krzyczała. Na te słowa otworzyłam szeroko oczy i patrzyłam na nią kompletnie wybita z toku myślenia.

-Że co ty do mnie mówisz? Że Bakanishi w Polsce? Taaaa, jasne. Nie żartuj sobie ze mnie w takiej sprawie. –powiedziałam zupełnie poważnie. Tym razem ona wyglądała na zbitą z tropu.

-Dziewczyno, ja nie żartuję! Czytaj. –krzyknęła i podetknęła mi pod nos jakąś kartkę.

-Japoński piosenkarz, Jin Akanishi… bla, bla, bla… -czytałam na głos. -…ustalił datę koncertu trasy po Europie na kwiecień… bla, bla, bla… a kolejnym państwem jaki odwiedzi będzie Polska, gdzie zagra koncert dokładnie 14 kwietnia…  Że jak?! Jin, ten Jin! W Polsce! Nie wierzę! Mój JIN! Aaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! –krzyczałam podniecona. Kaka zakryła mi usta dłonią, w celu uciszenia moich wrzasków.

-Zamknij się, bo pół miasta cię słyszy! –powiedziała, chichotając.

-Ale, ale… Jin! Jak mam nie krzyczeć?! Móóóóóóóóój!!!! –cała złość minęła. Nie czułam już nawet bólu w palcu, choć w przypływie szczęścia kilka razy uderzyłam nim o stół. Po kilkunastu minutach otrząsnęłam się z emocji i stałam już spokojnie, tylko co kilka minut powtarzając cicho „Jin w Polsce” lub „Nie wierzę”. Usiadłam razem z przyjaciółką na kanapie i obgadywałyśmy nasze wyjście na koncert. Jakieś oszczędności mam, na bilet wystarczy. Nie na darmo zbierałam pieniądze, żeby nie wykorzystać ich na tak szczytny cel. Rodziców nawet nie pytam, ich i tak nie będzie w domu. Gdy ustaliłyśmy już wszystko dokładnie, dziewczyna wyszła a ja usiadłam przed komputerem i sprawdzałam wszystkie strony, gdzie mogło pisać coś o koncercie. Jak mogłam to przeoczyć? Przecież codziennie zaglądałam na tysiące stron, forów itp i nie zauważyłam tego najważniejszego. Totalna klapa. Przygotowywania, te psychiczne, jak i fizyczne szły pełną parą. Myślenie o Akanishim przynajmniej odciągało mnie od myślenia o negatywnych rzeczach. W końcu nadszedł upragniony dzień. Dzień przyjazdu Jina do Polski. Kaka przyszła do mnie już nad ranem, żeby wszystko przygotować. Stałyśmy na przystanku z niecierpliwością czekając na przyjazd autobusu.

-Gdzie on jest?! Hello, ja się spieszę! –mówiłam co chwilę. Kaka natomiast próbowała skupić się na bardziej przyziemnych rzeczach, typu co będziemy jeść. Przyjechał. Kupiłyśmy bilety, usiadłyśmy grzecznie i czekałyśmy w ciszy, aż dojedziemy do miejsca, w którym miał się odbyć koncert. Gdy byłyśmy na miejscu, przy scenie stało już dużo ludzi. „Nie dostaniemy się przed samą scenę…” –pomyślałam ze smutkiem. Starając się nie zostać potrąconą, jak i nie potrącić nikogo, stanęłyśmy jak najbliżej sceny. Wśród ogólnych wrzasków fanek zdawało się słyszeć zza sceny szmery, zapewne przygotowującego się do występu Jina. Po chwili na widowni zaległa cisza. Na scenie pojawiły się jasne światła i dymy, a wśród nich stanął nie kto inny, jak Bakanishi. Stanęłam jak wryta, wpatrując się w mojego idola, co najmniej jak w Anioła. W moich oczach dostrzec można było małe iskierki, tlące się radośnie. Kaka oszołomiona zerkała z uśmiechem to na mnie, to na Jina. Akanishi zapowiedział po angielsku swoją piosenkę i zaczął śpiewać. Słuchałam go jak zaczarowana. Wydawało mi się, że jestem najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. Nagle coś oderwało mnie od cudownych dźwięków głosu Jina. Spojrzałam przez ramię. Na końcu widowni zdołałam dostrzec pięć osób w ciemnych bluzach z kapturami. Spojrzałam na Kakę. Brunetka wpatrywała się w nich namiętnie, próbując widocznie znaleźć w nich coś, co pomogłoby jej ich poznać. Nagle jeden z nich lekko ściągnął kaptur, a my w te kilka sekund dostrzegłyśmy jasne włosy chłopaka. Kaka otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia i krzyknęła cicho z nadzieją w głosie. Przedzierając się przez tłum fanek dotarła jak najbliżej nieznajomych. Pobiegłam za nią, z niezadowoleniem zerkając na Akanishiego. Po kilku minutach wiedziałyśmy dokładnie kto tam stoi. A był to nie kto inny, jak członkowie KAT-TUN. Kaka szerzej otworzyła oczy. „Junno, Książę…” –szeptała cicho. Zachichotałam, próbując powstrzymać wybuch śmiechu. Nagle blondyn podszedł do oszołomionej Kaki, a ta starała się powstrzymać drżenie rąk.

-Ohayo. Chciałabyś może autograf? –zapytał Taguchi, uśmiechając się słodko.

-H…h…hh…hai… -zająknęła się Kaka i podała mu kartkę i długopis, które wzięła „na wszelki wypadek” ze sobą. Junnosuke wyskrobał kilka słów, po czym zaproponował dziewczynie kawę. Chwyciłam ją za rękę, chcąc pogadać na osobności.

-Wiesz, co robisz?! Nawet go nie znasz! Nigdzie się z nim nie ruszaj! –krzyczałam, jak zawsze przezorna, starając się wybić dziewczynie z głowy pomysł kawy z Taguchim.

-Kae! To jest J u n n o! Z nim pójdę na koniec świata i nawet nie próbuj mi mówić o „ryzyku”, bo pójdę tak czy tak. Nie martw się i wracaj słuchać Bakanishiego. –odrzekła i poszła w stronę Taguchiego. Zdenerwowana, ruszyłam w stronę sceny, próbując odgonić ponure wizje i skupiając się na głosie mojego idola. Nagle poczułam na ramieniu czyjąś dłoń. Machinalnie się odwróciłam i zobaczyłam wysokiego, krótkowłosego chłopaka o ostrych rysach twarzy. Rozpoznałam w nim rapera. No tak, Koki. Tanaka spojrzał mi w oczy, uśmiechając się zawadiacko.

-Chciałabyś może napić się kawy i porozmawiać z miłym facetem? –zapytał śmiało. Popatrzyłam na niego z odrazą.

-A idź ode mnie, ja chcę mojego Akanishiego! –krzyknęłam, wyswobodziłam się z jego uścisku i szybszym krokiem zbliżyłam się do sceny. Wpatrując się w Akanishiego, pomyślałam o przyjaciółce. Zastanawiałam się, dlaczego jest tak naiwna. Z drugiej strony, wiedziałam, że gdyby to samo spotkało mnie, też nie potrafiłabym odmówić. Akanishi pożegnał się z fanami i zszedł ze sceny. Westchnęłam. Zauważyłam, że Jin poszedł w stronę jego byłego zespołu. Starając się nie rzucać w oczy, poszłam za nim. Stanęłam przy budce z napojami, niby od niechcenia wpatrując się w chłopaków. Nagle spojrzenie Akanishiego wychwyciło mój wzrok. Poczułam, że się rumienię. Jednocześnie, czułam szczęście bijące prosto z mojego serca. Jin powiedział coś kolegom i zaczął zbliżać się w moją stronę wolnym krokiem, poprawiając swoje ciemne okulary.

-Cześć. Stoisz tu tak samotnie, pozwolisz, bym dotrzymał ci towarzystwa? –zapytał grzecznie, stając obok mnie.

-Jeśli chcesz. –odparłam beznamiętnie. Starałam się sprawiać wrażenie niedostępnej, choć tak naprawdę miałam ochotę rzucić mu się na szyję i krzyczeć, jaki to jest cudowny. Powstrzymując parsknięcie śmiechem, odwróciłam się i patrzyłam na zachodzące słońce.

-Pięknie, nieprawdaż? Tak w ogóle to jestem Jin. A ty…? –zapytał, znów z grzecznością Jin.

-Aleksa… Eee, Kae. –odpowiedziałam, uśmiechając się lekko.

-Miło poznać. Całe szczęście, że nie jesteś jedną z tych nawiedzonych fanek, robiących wszystko, byle by mnie dotknąć. –powiedział, wyraźnie zdenerwowany Akanishi. „Ciesz się, że mnie nie znasz naprawdę…” –pomyślałam. Odwróciłam głowę w stronę chłopaka. Zaczęliśmy rozmawiać o wszystkim. Muzyce, jego karierze, jak i moim życiu. Po kilkunastu minutach rozmowy spojrzałam w stronę małej kawiarni. Zobaczyłam całującą się  parę, a był to nie kto inny, jak Kaka i Taguchi.

-Świetnie… -powiedziałam do siebie. –Gome, muszę iść do mojej przyjaciółki. –zwróciłam się w stronę Jina.

-Może pójdę z tobą? Jeśli pozwolisz, oczywiście. –Westchnęłam i gestem wyraziłam pozwolenie. Podeszliśmy do jednego ze stolików. Para w jednej chwili oderwała się od siebie, widząc „gości”.

-Taguchi? Cholera, to ty.. i ona.. ee… nie rozumiem. –Bakanishi podrapał się po głowie.

-Kaka! Mówiłam, żebyś nie robiła niczego głupiego, a ty co?! Całujesz się z gościem, którego prawie wcale nie znasz! Dziewczyno, pomyśl sto razy zanim coś zrobisz! –krzyczałam rozwścieczona na Kakę.

-Yyy.. Przepraszam, mogę coś powiedzieć? –zaczął nieśmiało Junnosuke. Mimo, że byłam porządnie zdenerwowana zgodziłam się i usiadłam, starając się nie nawrzeszczeć na chłopaka. –Wiem, że może to dziwnie zabrzmi, ale przez ten krótki czas dużo się o sobie dowiedzieliśmy. Nie jestem jakimś zboczeńcem czy pedofilem, naprawdę polubiłem Kakę. Proszę, nie wściekaj się na nią. To ja ją pocałowałem, tak po prostu, nie wiem dlaczego, to był taki impuls. –skończył swój monolog. Byłam jeszcze bardziej wściekła.

-Impuls? Nieważne. Kaka, rób sobie co tylko zechcesz, tylko mi później nie mów, że miałam rację. Ja idę do domu. –odrzekłam i ruszyłam w stronę ulicy. Pomimo złości, któraś, mała cząstka mojego serca była szczęśliwa, że Kaka wreszcie spotkała swojego Księcia. –Dobra… Wybaczam wam. Bawcie się dobrze! –krzyknęłam po kilku minutach w stronę przyjaciółki. Z daleka dostrzegłam jej uśmiech. Za sobą zobaczyłam też Akanishiego, podążającego w moją stronę. Przez tą aferę z Kaką zupełnie o nim zapomniałam. Przystanęłam, czekając na chłopaka.

-Przepraszam, zapomniałam o tobie.. Przez Kakę i w ogóle.. –próbowałam się wytłumaczyć. Jin stanął obok mnie i momentalnie mnie przytulił. Rozum podpowiadał mi, żeby się od niego oddalić, ale mięśnie wyraźnie wyrażały chęć bycia z Jinem. Lekko odwzajemniłam uścisk. Chłopak zaproponował, że mnie odprowadzi. Zgodziłam się bez wahania. Skończyłam grać niedostępną i całkowicie stałam się sobą. Opowiadałam chłopakowi wszystko, łącznie z faktem, że na ścianie w moim pokoju wisi jego plakat, a dysk mam zapełniony jego piosenkami i zdjęciami. Akanishiego wyraźnie cieszyła ta myśl. Nagle zaczął padać deszcz.

-Chyba musimy biec. –wspaniałomyślnie rzekł Bakanishi. Chwycił moją rękę i ruszył w stronę najbliższego zadaszenia. Stanęliśmy pod dachem i drżąc z zimna, przyglądaliśmy się kroplom deszczu spadającym na chodnik. W oddali dostrzegłam zarys mojego domu.

-Chodźmy, tam jest mój dom. –powiedziałam do Jina, a po chwili szliśmy szybko w stronę budynku. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Za mną wszedł przemoczony do suchej nitki gwiazdor. Kulturalnie pomógł mi zdjąć płaszcz, po czym rzucił go na kanapę. Nagle usłyszałam tupot stóp na schodach. Na dół schodził właśnie mój młodszy brat z szerokim uśmiechem na ustach. Spojrzałam w jego stronę, po chwili w stronę Bakanishiego.

-Eeeeee… To jest… -zaczęłam.

-Wiem, kto to. To ten twój ukochany Jin z plakatów i tapet? –zapytał z satysfakcją chłopiec. Jin uśmiechnął się z miną zwycięzcy. Chwyciłam Akanishiego za rękę, ponuro powiedziałam do brata „Idź spać” i zaprowadziłam Jina do pokoju. Usiadłam na krześle, a on na moim łóżku.

-Przepraszam za brata. Jest trochę.. niewychowany. –rzekłam speszona. Bakanishi wybuchnął głośnym śmiechem.

-Nie szkodzi. To słodkie, że tak mnie uwielbiasz. –parsknął.

-Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele, jasne? Uwielbiam to twoją twórczość. –powiedziałam i odwróciłam się w stronę szafy, szukając czegoś do przebrania. Akanishi, nadal zadowolony, siedział na łóżku i nucił pod nosem jakiś utwór.

-Chcę kolację!!! –usłyszałam krzyk dochodzący z salonu. Przeklnęłam pod nosem i udałam się po schodach w dół. Za mną wlókł się Jin. Szybko zrobiłam kanapki bratu i usiadłam na kanapie przed telwizorem, obok Akanishiego. Nim zdążyłam coś powiedzieć, na fotelu obok znalazł się mój brat przyglądając się nam z zaciekawieniem.

-Nooooo… zróbcie coś ciekawego, nudzi mi się… -powiedział znudzonym głosem.

-Phhhi. –parsknęłam. –A co my, zwierzątka domowe? –zapytałam, zaciskając zęby ze złości.

-A czemu nie? -zapytał Akanishi z uśmiechem i przelotnie pocałował mnie w policzek.

*****************

Junno i Kaka chodzili po parku, trzymając się za ręce, niczym para kochanków. Nie zważali na padający deszcz.

-Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia? –zapytał cicho Taguchi swoją towarzyszkę. Dziewczyna przytaknęła i wtuliła się w silne ramiona chłopaka. Nagle poczuli, że ktoś się do nich skrada. Nieznajomy podszedł od tyłu do blondyna i zatkał mu usta ręką. Miał czarną czapkę i srogie spojrzenie. Kaka pisnęła i zaczęła krzyczeć wzywając pomocy.

-Zamknij się, albo jemu coś się stanie! –usłyszała złowrogi głos i posłusznie ucichła. Nagle bandyta parsknął śmiechem.

-Yamashita, ty głupku! Miałeś udawać do końca! –krzyknął Tanaka i uderzył YamaPiego w głowę.

-Przepraszam, nie mogłem dłużej wytrzymać. –odrzekł, nadal rozbawiony Tomohisa, pocierając głowę. Zdezorientowany Taguchi otworzył szeroko oczy, a Kaka z przerażeniem wpatrywała się w chłopaków.

-Wystraszyliście się, nie? –zapytał uśmiechnięty Tanaka, poklepując Taguchiego po plecach. Po chwili zdezorientowanie Junno i strach Kaki przerodziły się w głośny śmiech. W kilka minut Kaka dowiedziała się, że przyjechali tu nie tylko KAT-TUN i NEWS (którzy dołączyli do nich po chwili), ale także reszta znanych japońskich zespołów i gwiazd. Po wymianie kilku zdań, NEWS, KAT-TUN i Kaka szli polskimi dróżkami, popijając sake.

-Ej, ej. Chodźmy się gdzieś zabawić, mam ochotę na imprezę. –powiedział, zacierając rączki Keiichiro. Reszta przytaknęła chłopakowi i po chwili szaleli w klubie. Jako, że wśród nich była tylko jedna dziewczyna, wspólnie zadecydowali, że będą z nią tańczyć po kolei. Pierwszy zgłosił się Tegoshi. Gdy Yuya był zajęty tańcem z Kaką, Taguchi postanowił zadzwonić do Jina i zaproponować mu dołączenie do nich.

-Halo? Bakanishi? Weź tą swoją dziewczynę i chodź tu do nas na imprezę do klubu „Shadow”. –mówił Taguchi do słuchawki.

-My tu mamy dziecko do opieki! –krzyknął Jin, co słysząc reszta, parsknęła głośnym śmiechem. Nishikido zakrztusił się drinkiem i śmiejąc się, wypluł go prosto na Kamenashiego. Kazuya w odwecie uderzył go w rękę, na co Ryo zawył z bólu. Shigeaki, próbując pokazać swoją mądrą stronę zaczął uciszać kolegów, tłumacząc, że Taguchi rozmawia przez telefon. Obrażeni na siebie Kame i Ryo siedzieli naburmuszeni niczym małe dzieci, pokłócone o zabawkę.

-Że niby jakie dziecko? O czym ty opowiadasz?! –zapytał zdziwiony Junnosuke.

-Normalne, żywe dziecko! Brat Kae. –odpowiedział, prawie spokojnie Akanishi. Reszta parsknęła jeszcze głośniejszym śmiechem. Do baru podeszli właśnie Tegoshi i Kaka, oznajmiając, że piosenka się skończyła. Reszta uciszała ich, próbując skupić się na rozmowie telefonicznej z Bakanishim.

-No to połóż dzieciaka spać i do nas! Czekamy, masz przyjść, ja ne! –powiedział Taguchi i zadowolony rozłączył się, po czym chwycił dłoń Kaki i ruszył z nią bez słowa na parkiet.

-Ej… Teraz miałem być ja… -powiedział zasmucony Masuda, na co reszta wybuchnęła niekontrolowanym śmiechem.

*****************

-Dzwonił Junno. Kazał przyjść na imprezę. –oznajmił Akanishi, pospiesznie rzucając telefon na stół.

-A co ja mam z nim zrobić niby? –zapytałam zrezygnowana. Byłam już zmęczona zajmowaniem się młodszym braciszkiem. Tysiąc razy bardziej wolałabym być na imprezie z innymi.

-Idźcie, ja pójdę spać. –powiedział grzecznie chłopiec. W oczach Jina rozbłysła iskierka nadziei.

-Na pewno? Wiesz, że jak nie będziesz grzeczny to ja i tak się dowiem! –powiedziałam ze srogą miną.-Idź grzecznie spać. Wrócę niedługo. –dodałam, odprowadziłam go do pokoju, poczekałam aż zaśnie i wyszłam razem z Akanishim, podążając w stronę wspomnianego przez Junno klubu. Weszliśmy do środka i oczy zabłysły mi mimowolnie. Obok baru zobaczyłam ludzi, których zawsze marzyłam spotkać. Jin patrzył na mnie z uśmiechem i po przedstawił mnie chłopakom. Usiadłam obok Yamashity, przyglądając mu się z zaciekawieniem.

-Eee.. Coś ze mną nie tak? –zapytał, widząc mój wzrok.

-Ależ nie, nie. Tak tylko patrzę. Bo wiesz, zawsze chciałam cię poznać. Zaśpiewasz mi coś? –popatrzyłam na niego z nadzieją. Pi spojrzał na mnie jak na idiotkę, ale posłusznie zaśpiewał „Daite Senorita”, zapewne bojąc się mojej reakcji, jeśliby odmówił. Pod  pretekstem nagłej potrzeby zatelefonowania, podenerwowany wyszedł z klubu. Do mnie przysiadł się Koyama.

-Wiesz, chyba troszkę przestraszyłaś naszego Tomohisę. Ale to nic, ja się nie boję. –powiedział z zawadiackim uśmieszkiem na twarzy. Obok niego znikąd pojawił się nagle Akanishi.

-Kae, zatańczysz? –zapytał mnie z uśmiechem, a ja przytaknęłam. Jin, odchodząc ze złością spojrzał na Koyamę, a ten tylko poszerzył swój uśmiech. Tańczyliśmy tak przez długi czas. Zdecydowanie długi, ponieważ w tym czasie Kaka zdążyła zatańczyć z każdym gwiazdorem, z wyjątkiem Jina.

*****************

Koki siedział wpatrzony w jakiś punkt na ścianie, nie odzywając się ani słowem.

-E, Tanaka, co ci? –zapytał Shigeaki podchodząc do kolegi.

-Nic. –odburknął raper. Nie chcąc ryzykować złości Kokiego, Shige grzecznie się od niego odczepił i poszedł bawić się z resztą kumpli.

-Czemu ona woli Bakanishiego ode mnie?! –zapytał cicho sam siebie rozdrażniony Tanaka.

*****************

Yamashita wszedł do klubu, rozglądając się ze strachem na boki. Widząc przy barze jedynie swoich kolegów podszedł i zamówił drinka.

-Eeeehhhhh.. –westchnął Tomohisa.

-Co tak wzdychasz? –zapytał wyraźnie wesoły Ueda, który dotąd nie odzywał się, skupiając się na grze w karty z Nakamaru.

-Nie znoszę takich napalonych fanek, jak ta od Akanishiego. –odpowiedział ze strachem w głosie YamaPi.

-Koleś, ty na serio się jej wystraszyłeś?! –krzyknął ze śmiechem Nakamaru. YamaPi skwitował to odwróceniem głowy w drugą stronę. Maru i Tatsuya zajęli się grą w karty, a Pi zajął się swoim drinkiem.

*****************

-Jin, długo masz zamiar tak mnie męczyć? –zapytałam zmęczona ciągłym wirowaniem na parkiecie.

-Bardzo. Ze mną nie ma tak łatwo. –odpowiedział, wykrzywiając usta w szerokim uśmiechu.

-Akanishi! Może byś łaskawie pomyślał o tym, że mogę być zmęczona po pół godzinie nieustannego tańca?! –wrzasnęłam na niego podenerwowana, próbując wyswobodzić się z jego objęć. Bakanishi spuścił głowę.

-Przepraszam… Ja tylko chciałem ci zaimponować, a jedyne co potrafię dobrze to tańczyć… -powiedział zasmucony. Poczułam lekkie zakłopotanie. Z powrotem wtuliłam się w jego ramiona.

-Kocham cię i bez tego. –szepnęłam bez namysłu, po chwili karcąc się za wypowiedzenie tych słów na głos. Jin odsunął mnie trochę od siebie i uśmiechnął się swoim zniewalającym uśmiechem.

-Naprawdę? Jeśli tak, to muszę ci powiedzieć, że ja też cię kocham. Jesteś najwspanialszą dziewczyną, jaką spotkałem. –rzekł śmiało i pochylił się by mnie pocałować. Już po chwili poczułam na moich wargach jego miękkie usta. Nie powstrzymywałam go. Przecież od zawsze marzyłam o takiej chwili i nie pozwolę tego zepsuć. Odwzajemniłam pocałunek.

*****************

Kaka stała przed klubem, wpatrując się w oczy Taguchiego. Niespostrzeżenie udało im się wymknąć z klubu, żeby mogli pobyć chwilę sami.

-Wiesz… ja chyba się w tobie zakochałem. –powiedział Junno i pochylił się, by pocałować Kakę.

-Zaraz. –przerwała mu odsuwając się od niego. –Chyba?! –dodała, prawie krzycząc.

-Znaczy się.. Eee.. No wiesz… Na pewno, nie chyba, na pewno… -jąkał się Taguchi. Dziewczyna zrobiła obrażoną minę. Na to Junnosuke mocno ją do siebie przytulił.

-Kocham cię. Jestem tego pewny w stu procentach. – wyszeptał i pocałował brunetkę. Nagle usłyszała dźwięk telefonu. Odebrała i po kilku zamienionych słowach rozłączyła się.

-Gdzie Kae? Musimy wracać. Przepraszam. I dziękuję za wszystko. Też cię kocham. –wyrzuciła z siebie Kaka, pocałowała namiętnie Junno i pobiegła szukać przyjaciółki.

-Kae, Kae! –Kaka, krzycząc wbiegła do klubu. Szybko, lecz z niezadowoleniem przerwałam pocałunek i bez słowa pobiegłam w stronę głosu. Za mną ruszył Akanishi.

-Co jest? –zapytałam znajdując Kakę.

-Musimy iść. Twoja mama dzwoniła… Pożegnajmy się i wracajmy. –rzekła Kaka. Akanishi zrobił smutną minę.

Podbiegłyśmy do baru. Grzecznie pożegnałyśmy się z chłopakami. Kaka i Junno nie chcieli się rozstawać, jednak w końcu udało się ich od siebie odkleić. Jin mocno mnie przytulił i namiętnie pocałował, po czym obiecał dzwonić w wolnym czasie. Ja natomiast, żegnając się z Tanaką, lekko go przytuliłam, na co on zrobił minę jakby wygrał w totka. Następnie podeszłam do Yamashity.

-Przepraszam za moje zachowanie. Bardzo, bardzo. Wybacz mi. –powiedziałam zakłopotana.

-Eeeehhh.. Dobra, nie szkodzi. Miło było poznać. Ja ne! –odrzekł, wysilając się na uśmiech, po czym wyszedł z klubu.

*******************************************************************

PS. Kaka, powiedz mi, kto mądry całuje się z gościem po pół godzinie rozmowy? *hahahaha* Gome, musiałam Cię tak opisać, no musiałam xD I nawet nie waż się mi mówić, że byś tak nie zareagowała, bo ja Cię znam ;p

PS2. Wielbiciele Kokiego, nie bijcie za to, że go tak olałam, ale zawsze chciałam na niego nakrzyczeć xD Przynajmniej w fanficku musiałam ;p

PS3. Ale się szybko zmieniłam z niedostępnej na totalnie dostępną xD Ale cóż, gdybym naprawdę Akanishiego spotkała to napewno bym niedostępnej nie zgrywała <lol2>

Yo :) Wakacje, wakacje, wakacje się zbliżają! ^___^ No i oczywiście każdy, łącznie ze mną powinien się cieszyć. Ale nie, ja akurat teraz muszę doła złapać -.- A dlaczego? A dlatego, że mam myśli samobójcze (czyt. porzucenie bloga xD). Może i staram się pisać dla siebie, bo wtedy robię to co kocham, ale chciałabym też to robić dla innych. A to, że prawie nikt moich notek nie czyta daje mi do zrozumienia, że nie mam dla kogo tego pisać. Bez sensu. Postaram się jak najdłużej wytrwać przy blogu, zobaczymy co będzie. Najwyżej to zostawię i znajdę jakieś zajęcie, w którym będę dobra. Nie ma to jak być beztalenciem -.- Ok, już się nie użalam na sobą, bo w deprechę wpadnę i co. Na dole notka.

O czym? : Sześcioro uczniów liceum St. President, Miroku, Seishiro, Bidou, Yuri, Karen i Noriko są uważani za gwiazdy. Należą do samorządu uczniowskiego, nazywanego „Yukan Club”. Próbując przełamać nudę, wplątują się w różne zabawne, ale i niebezpiecznew przygody.

Przemyślenia: W „o czym” napisałam tylko tyle, bo przygód opisywać nie będę, za dużo się działo. Ogólnie do tej dramki zbierałam się z rok. Kiedyś oglądnęłam 2 odcinki, ale kompletnie mi się nie spodobało i nie zamierzałam tego kontynuować. Ale nagle zachciało mi się czegoś z Akanishim, więc zabrałam się za YC. No i się spodobało. I nie tylko dzięki Jinowi. Niektóre sytuacje w tej dramie bawiły inne przerażały. Ogólnie mieszanka strachu, dobrej zabawy i przyjaźni. Bohaterowie. Po pierwsze, Miroku (Jin Akanishi). Zdecydowanie mój numer 1. Dlaczego, każdy chyba wie ;p Ale ogólnie bardzo pozytywna postać. Syn inspektora policji, kocha motory (btw, chciałabym mieć taki motor, jak on xDD), bardzo wrażliwy na cudze nieszczęścia i zawsze stara się pomagać innym. Uwielbiam tą postać. Chłopak, który przyjaźń jak najbardziej stawia na pierwszym miejscu. A to, jak się wzruszał i płakał mnie powalało xD W pierwszym odcinku nieszczęśliwie się zakochuje (dziewczyna musiała wyjechać, btw myślałam, że tą dziewczynę zabiję xD) i tym samym znajduje przyjaciołom sposób na nudę. Ogólnie zawsze stara się doprowadzić do kompromisu i naprawić przyjaźń. Następnie, Bidou (Junnosuke Taguchi). Narcyz, uważa siebie za najprzystojniejszego mężczyznę na ziemi i spotyka się z kilkoma dziewczynami naraz. No, kocham Junno za tą rolę xD Gra tam tak świetnie, jak nigdzie ;p No i mam do niego sentyment bo jego tekst „Bidou, dlaczego ty jesteś taki piękny?” był jednym z czynników motywujących mnie do oglądnięcia Yukan Club’u. Ogólnie bohater, którego nie da się nie polubić. Teraz czas na Seishiro (Yokoyama Yuu). Najmądrzejszy w całym Yukan Club’ie. Lubię tego aktora, więc do Seishiro nie mam zastrzeżeń. Ogólnie jak większość, jego polubiłam. Więcej nic do powiedzenia o nim nie mam. Yuri (Minami). Tą aktorkę widzę po raz pierwszy *chyba* i to jest moja ulubiona damska postać w tej dramie. Amatorka jedzenia, wiecznie wesoła, najbardziej narzekająca na nudę dziewczyna. No, moja idolka normalnie xD Taka pocieszna osóbka ^^ Teraz Karen (Emi Suzuki). Piękna dziewczyna, marząca o ślubie z bogaczem, co jest jej życiową ambicją. Ona i Bidou mi strasznie do siebie pasują xD Dwa takie narcyzki ;p Ogólnie to ona była mi obojętna, owszem, lubię ją, ale tak bez jakichś głębszych przemyśleń. Była i tyle. Noriko (Kashii Yu). Najmądrzejsza z damskiej części samorządu. Od dziecka przyjaciółka Seishiro. Powiedziałabym nawet, że to jest coś więcej niż tylko przyjaźń, z tym że oboje bali/nie chcieli się do tego przyznać. A według mnie bardzo do siebie pasowali, ale cóż. Z bohaterów drugoplanowych wypowiem się jedynie o moim Yuyi (Keiichiro Koyama) bo to Koyama, no ;p Wystąpił gościnnie tylko w 6 odcinku, a właśnie ten odcinek był moim ulubionym. Dlaczego? Ponieważ tam dali wątek miłosny między Yuyą i Noriko. Powiem, że Koyama zagrał tam takiego cudownego chłopaka… <3 Mimo, że okradł, dla zdobycia pieniędzy, ojca Noriko, to nie chciał tego, więc mu się wybacza xD Poza tym jeszcze się wypowiem o Księciu Cassarze (Mike He) głównie dlatego, że to Mike He, mój ulubiony Tajwaniec ;p Ten również gościnnie wystąpił w odcinku 7, grając tam Księcia z Królestwa Kir, w którym zakochała się -z wzajemnością, Karen (w końcu Książę ;p i to jaki xD) Co prawda pod koniec okazało się, że Cassar miał już kilka żon, ale kij z tym, i tak ładnie zagrał ;p I porównując sobie jego grę w Yukan Club i w Devil Beside You, łatwo zauważyć, że naprawdę jest dobrym aktorem ^^ Pomysł na fabułe ogólnie ciekawy, poza tym fajnie to zrobili, że każdy odcinek przedstawia inną przygodę, tym to już u mnie zaplusowali. Obsada bardzo ciekawa, no chyba większość znajdzie tu osobę, którą, może nie wielbi (jak ja Jina xD) ale przynajmniej lubi. Polecam zdecydowanie, wszystkim :)